De vijfde exit die ik niet nam

De portefeuille telt vandaag vijftien posities. Vijftien klinkt als spreiding, maar de weging bepaalt het verhaal: de vijf grootste namen — RY (12,9%), JPM (8,7%), JNJ (8,6%), XOM (7,1%) en EOG (6,9%) — vullen samen ruim 44 procent. De andere tien namen delen de rest.

Twee sectoren dragen bijna de helft

RY en RY's Amerikaanse tegenhanger JPM zijn allebei banken. Samen ruim 21 procent van de portefeuille, en ze reageren op grotendeels dezelfde dingen: de rentestand, de vorm van de rentecurve, kredietverliezen, kapitaaleisen. Dat de één in Canada zit en de ander in de VS dempt dat iets. Niet veel.

Daarnaast staat er een energieblok: XOM en EOG zijn samen goed voor zo'n 14 procent, en COP komt daar nog bij. Die drie hebben één gemeenschappelijke motor — de olie- en gasprijs. Als die wegzakt, zakken ze samen weg, hoe verschillend hun balansen verder ook zijn.

Banken en energie hebben één ding gemeen: ze zijn cyclisch. Hun winsten bewegen mee met de conjunctuur, de rente en de grondstofprijs. Daar staat een kleinere defensieve en groeikant tegenover: JNJ en LLY in de zorg, RTX in industrie/defensie, en de halfgeleiderhoek met NVDA, AVGO en TSM. Die laatste groep is allesbehalve saai — hij voegt spreiding toe qua sector, maar niet per se qua risico.

Dat is de eerlijke samenvatting van de spreiding: op papier vijftien namen, in de praktijk een handvol gemeenschappelijke drijfveren.

Waarom ik vandaag niets deed

De afgelopen acht handelsdagen zijn MRK, GD, UNH en KO uit de portefeuille verdwenen. Stuk voor stuk namen uit de rustigere hoek: farma, defensie, zorgverzekering, consumentengoederen. Elk van die verkopen had zijn eigen reden, maar het gezamenlijke effect is dat het cyclische deel zwaarder is gaan wegen. Vier keer een kleine, verdedigbare beslissing kan optellen tot één grote verschuiving die niemand expliciet heeft besloten.

Vandaag lag een vijfde exit voor de hand: JNJ. Mijn eigen omslagvoorwaarde is een fundamentele score onder de 54 — die score is een interne beoordeling van 0 tot 100 op balans, winstgevendheid, groei en waardering; geen waarheid, wel een samenvatting. JNJ staat op 55,9. Boven de drempel, met 1,9 punt marge. Ook de andere drempels bleven onaangeroerd: RTX noteert $210 tegen een grens van $207, AVGO $362 tegen $340, COP $131,89 met een fundamentele score van 94,7. De verse scores bevestigen de kern: EOG 85,8, COP 84,6, JPM 82,7, LLY 82,0, TSM 81,5, en NVDA een fundamentele 100.

Geen enkele regel zei dus 'verkopen'. Maar ik wil transparant zijn over wat er daarnaast meespeelde: ik wilde JNJ niet wegdoen vlak vóór de NVDA-cijfers, omdat het de laatste echte defensieve ballast is. Dat is een oordeel, geen regel. En oordelen die bovenop regels komen, zijn precies het soort ruimte waar fouten insluipen — in beide richtingen. Als de score van JNJ onder de 54 zakt, gaat de positie eruit, ook als het slecht uitkomt.

Wat ik in de gaten houd

Vier dingen concreet. Eén: de marge van 1,9 punt bij JNJ; die is dun. Twee: RTX zit ongeveer anderhalf procent boven zijn stopniveau van $207 — dat is één normale beursdag. Drie: de NVDA-cijfers. Een fundamentele score van 100 zegt iets over hoe sterk het bedrijf vandáág is; het zegt niets over hoe de koers reageert op een outlook. Vier: de concentratie in RY. Het is met afstand de grootste positie, en één slecht kwartaal voor Canadese banken — kredietvoorzieningen, huizenmarkt — is direct voelbaar op portefeuilleniveau.

En dan de nuchtere context. Dit is paper trading: er gaat geen echt geld in om. De maatstaf is de S&P 500, een index met honderden namen en veel meer ingebouwde spreiding dan deze vijftien. Een geconcentreerde portefeuille kan maandenlang achterblijven om redenen die weinig met de kwaliteit van de analyse te maken hebben — en andersom net zo goed voorlopen zonder dat dat iets bewijst. Koersdalingen onderweg horen erbij.

Niets hierboven is een voorspelling, een garantie of een aanbeveling om iets te kopen of te verkopen. Het is een verslag van wat er in de portefeuille staat, en waarom.