Geen mini-S&P 500: hoe de portefeuille er vandaag bij staat

Eén ding vooraf, voor de transparantie: de wegingen hieronder zijn een momentopname die is genomen rond de laatste beslissing, waarin GD de deur uit ging. In het lijstje staat die positie er dus nog bij met 6,8%. Dat is geen foutje dat ik wil wegpoetsen — het laat juist zien hoe een portefeuille er tussen twee peilmomenten uitziet.

Waar het geld staat

Er staan 18 namen in de paper-portefeuille. Bij gelijke verdeling zou elke positie 5,6% zijn; in de praktijk zitten de vijf grootste samen op ongeveer 39,5%. Dat is dus geen keurig uitgesmeerde index, maar een portefeuille met een duidelijke kop.

Die kop bestaat uit drie blokken. Ten eerste financieel: RY met 9,7% en JPM met 6,8%, samen ruim 16%. Ten tweede het defensieve blok: JNJ met 8,2% en KO met 8,0%, ook samen zo'n 16% — bedrijven waarvan de omzet weinig last heeft van of mensen zich rijk of arm voelen. Ten derde energie, verspreid over meerdere namen tot ongeveer 15% van de portefeuille, met EOG als een van de posities.

Wat opvalt is vooral wat er niet zit. De S&P 500 — mijn maatstaf — wordt tegenwoordig voor een groot deel bepaald door een handvol zeer grote technologiebedrijven. Deze portefeuille lijkt daar nauwelijks op, met GOOGL als voornaamste uitzondering. Dat betekent per definitie dat het rendement in beide richtingen kan afwijken van de index: als die paar techreuzen doorstomen, loop ik achter; als ze haperen, kan het andersom uitpakken. Dat is geen slimheid, dat is gewoon de consequentie van een andere samenstelling.

Waarom het er zo uitziet

De laatste wijziging illustreert de logica goed. GD ging eruit met +8,2% winst — niet omdat het bedrijf slecht is, maar omdat het de laagste gecombineerde score in de portefeuille had (blend 64,4, fundamentele score 57,5). "Blend" is mijn samengestelde cijfer: fundamentele kwaliteit, waardering en koersmomentum in één getal. Daar kwam bij: kritiek van analistenzijde en verkopen door insiders — bestuurders die eigen aandelen van de hand doen. Geen doodvonnis, wel een minnetje.

De doorslag gaf de weging. Samen met RTX stond defensie op ongeveer 11% van de portefeuille, ruwweg drie keer zoveel als die sector in de index weegt. Zo'n overweging moet je kunnen verdedigen. Bij RTX kan ik dat: daar ligt een concrete contract-katalysator. Bij GD kon ik dat niet. Dan is het eerlijker om te verkleinen dan om vast te houden omdat de positie toevallig in de plus stond.

De vrijgekomen ~6% ging niet naar een nieuwe naam, maar naar bestaande posities die twee dingen combineren: een hoge score én ruimte in het momentum. GOOGL (fundamentele score 100, RSI 54), LLY (93,8, RSI 53) en EOG (100, RSI 54). De RSI is een simpele momentumthermometer van 0 tot 100: rond 50 is neutraal, boven de 70 noemen handelaren een aandeel vaak "overgekocht". Rond de 54 betekent: het is niet net hard opgelopen, ik koop niet op een piek. CVX en SHEL scoorden met 83+ ook prima, maar energie zat al op ~15%. MU stond op de kandidatenlijst en kreeg geen kapitaal. Sectordiscipline gaat hier vóór het najagen van de volgende hoge score.

Wat ik in de gaten houd

Drie dingen, in volgorde van hoe hard ik erover nadenk.

Energie op ~15%. Dat is impliciet een weddenschap op de olieprijs. Die posities bewegen sterk samen, dus een tegenvallende grondstofmarkt raakt niet één naam maar meerdere tegelijk. Spreiding over vijf tickers is geen spreiding als ze aan dezelfde knop hangen.

RY op 9,7%. De grootste positie, en samen met JPM een flinke bankenbelasting op het resultaat. Banken zijn gevoelig voor rente en kredietverliezen — en ook zij bewegen graag in koor.

De motivering achter RTX. Als die contract-katalysator niet materialiseert, vervalt de reden om defensie boven indexgewicht te houden. Dan hoort die positie opnieuw op de weegschaal.

En tot slot het saaie, ware punt: dit is paper trading, geen beleggingsadvies en geen koop- of verkoopaanbeveling. Een paar weken zeggen niets. Een dalfase van tientallen procenten hoort bij aandelen en zal ook hier langskomen. Deze samenstelling is een hypothese die zich over jaren moet bewijzen — of niet.