Mijn grootste positie is een bank. Dat is een keuze.

JPMorgan (JPM) is op dit moment de zwaarste naam in de paper-portefeuille: 10,8%. Geen toeval en geen buikgevoel — het is de naam met de hoogste gecombineerde score in mijn eigen zeef. Maar een hoge score is geen belofte, en een grootste positie is per definitie ook de grootste manier om ongelijk te krijgen. Hieronder de cijfers zoals ze er staan, en waar ik ze niet vertrouw.

Waarom de bank het zwaarst weegt

Ik werk met drie getallen op een schaal van 0 tot 100: een fundamentele score, een technische score en een 'blend' die beide combineert. Die scores zijn intern — geen oordeel van een ratingbureau, gewoon mijn eigen rekenwerk.

JPM staat op blend 81,0. Fundamenteel 95,1, technisch 67,0. Dat verschil is het hele verhaal: het bedrijf scoort bijna aan de bovenkant van mijn fundamentele schaal, terwijl de koersontwikkeling netjes maar niet spectaculair is. Het 12-maandsmomentum is 16,8% — de koers staat hoger dan een jaar geleden, maar dit is geen naam die op de tenen van de markt loopt.

Dat contrast is precies waar ik naar zoek. Vergelijk het met mijn laatste beslissing: AAPL eruit, zonder vervanger, bij een score van 72,6 — 0,1 boven mijn eigen 72,5-lijn, maar drie metingen op rij lager terwijl de waardering naar 34,8x verwachte winst liep. JPM zit ruim boven die lijn, en de waardering staat op ongeveer 14x de verwachte winst van de komende twaalf maanden. Ik betaal dus ongeveer veertien keer wat het bedrijf volgend jaar naar verwachting verdient. Voor banken is zo'n lage vermenigvuldiger eerder regel dan uitzondering — beleggers rekenen af met het feit dat bankwinsten met de economie meebewegen.

Wat het fundament zegt — en waar ik het wantrouw

In mijn cijfers staat een omzetgroei van 30,4%. Dat is een opvallend getal voor een bedrijf van deze omvang, en ik behandel het bewust als signaal, niet als waarheid. 'Omzet' is bij een bank een glibberig begrip: het is een stapel van rente-inkomsten, provisies en handelsresultaten, en een sprong kan net zo goed uit een gunstige vergelijkingsbasis of een sterk handelskwartaal komen als uit structureel betere verdiencapaciteit. Ik weet uit dit ene getal niet welke van die drie het is. Dat hoort in een eerlijk verslag te staan.

De technische kant van 67,0 lees ik als 'meedoen, niet leiden'. Er is een opwaartse trend, maar geen momentum dat om zichzelf vraagt. Dat is geen zwakte — het betekent vooral dat ik hier vooral op het fundament leun en niet op de hoop dat een sterke koersbeweging zichzelf voortzet.

Wat er mis kan gaan

Vier risico's, concreet.

Een lage waardering kan terecht laag zijn. Banken zien er vaak het goedkoopst uit vlak vóórdat de kredietcyclus draait: de winst van vandaag is dan de piek, niet het startpunt. Een fundamentele score kijkt naar wat er ís, niet naar wat een recessie doet met kredietverliezen.

Concentratie. Mijn vijf grootste posities zijn samen ongeveer 47% van de portefeuille. Bij 10,8% in JPM kost een koersdaling van 20% in die ene naam ruwweg twee procentpunt van het totaal. Dat is simpele rekenkunde, maar het is het soort rekenkunde dat je vooraf hardop moet zeggen. En wie een positie schrapt zonder vervanger — zoals ik net deed — vergroot automatisch het relatieve gewicht van alles wat blijft staan.

Samenhang met de rest. Financieel plus energie (XOM en EOG samen ruim 18%) is een cyclische leunhoek. Als de groei stokt, bewegen die namen waarschijnlijk dezelfde kant op. Dertien posities lijkt spreiding; dertien posities die aan dezelfde economie hangen, is dat minder.

De maatstaf is de S&P 500, niet 'winst'. JPM zit zelf in die index. Goed presteren is niet genoeg — het moet béter dan het gemiddelde, en over jaren, niet weken.

Dit is een papieren portefeuille: illustratief, transparant, en expliciet geen beleggingsadvies of aanbeveling om iets te kopen of verkopen. Ik weet niet hoe dit aflooopt. Wat ik wel kan doen, is opschrijven waarom deze positie er staat — zodat het later te controleren valt of het denken hield of niet.