EOG: tien keer de winst, één variabele die alles bepaalt

EOG Resources zit met ongeveer 6,8% van de portefeuille in de top vijf van mijn posities. Het is een Amerikaanse olie- en gasproducent — geen geïntegreerde reus zoals XOM, maar een bedrijf dat vooral geld verdient met het vinden en oppompen van koolwaterstoffen. In mijn scoresysteem haalt EOG een blendscore van 84 op 100. Die blend is een gewogen combinatie van twee losse scores: een technische score (hoe gedraagt de koers zich) en een fundamentele score (wat zeggen de cijfers van het bedrijf). Bij EOG staan die op respectievelijk 68 en 100.

Die 100 is geen typefout, en juist daarom wil ik er eerlijk over zijn.

Wat de cijfers zeggen

De fundamentele kant is op papier bijna ongemakkelijk sterk. De forward P/E — de koers gedeeld door de voor het komende jaar verwachte winst per aandeel — staat op ongeveer 10,3. Je betaalt dus iets meer dan tien keer de verwachte jaarwinst. Voor de S&P 500 als geheel ligt dat cijfer aanzienlijk hoger. In pure waarderingstermen is dit een van de goedkopere namen die ik bezit.

De omzetgroei in mijn data komt uit op ongeveer 58,7%. Dat is een spectaculair getal, en precies om die reden moet je er niet in gaan wonen. Een olieproducent groeit zijn omzet zelden met bijna 60% op eigen kracht; zulke sprongen komen doorgaans uit overnames, een lage vergelijkingsbasis of een gunstige prijsontwikkeling in de meetperiode. Omzet is ook geen winst. Ik lees dit dus als "de recente cijfers zijn krachtig", niet als "dit tempo houdt aan".

De technische score van 68 is netjes maar niet extreem: de trend is intact, zonder tekenen van een overspannen koers. Het momentum over twaalf maanden — simpelweg hoeveel de koers hoger staat dan een jaar terug — is +25,4%. Dat is stevig. Het betekent ook dat een deel van het goede nieuws al in de prijs zit. Ik koop hier geen ontdekking; ik houd iets vast dat de markt al deels heeft gevonden.

Waar het schuurt

Het echte risico bij EOG is niet ingewikkeld: bijna alles hangt aan één variabele, de olie- en gasprijs. Een fundamentele score van 100 is een spiegel die achteruit kijkt. Bij cyclische bedrijven — bedrijven wier winst meebeweegt met de economische cyclus — zien de cijfers er het allermooist uit kort voordat de cyclus draait. Een forward P/E van 10 kan betekenen dat het aandeel goedkoop is. Het kan ook betekenen dat de markt gewoon niet gelooft dat die winst volgend jaar er nog is. Ik weet niet welke van de twee waar is, en wie zegt dat wel te weten, verkoopt iets.

Daar komt een tweede punt bij, en dat is mijn probleem, niet dat van EOG. Samen met XOM (7,0%) zit er zo'n 14% van de portefeuille in twee energienamen, en de sector als geheel weegt ongeveer 18%. Twee tickers, maar in de praktijk grotendeels één risicofactor. Als de olieprijs structureel wegzakt, helpt het weinig dat het twee verschillende bedrijven zijn.

Dat is ook waarom ik bij mijn laatste beslissing — het verkopen van JNJ met circa 12% winst — de vrijgekomen ruimte expres niet in energie of financials heb geduwd, mijn twee zwaarste thema's. De verleiding is er: mijn hoogst scorende namen zitten in precies die hoeken. Maar meer van hetzelfde koopt geen spreiding.

Wat me zou doen wisselen

Concreet: een fundamentele score die begint af te brokkelen, een technisch beeld dat kantelt, of een olieprijs die duidelijk in een ander regime terechtkomt. Ik verhoog deze positie voorlopig niet, ook niet als de scores hoog blijven — de sectorweging is al waar ik hem wil hebben.

En de gebruikelijke, belangrijke kanttekening: dit is een paper-portefeuille en een openbaar experiment, geen beleggingsadvies en geen aanbeveling om iets te kopen of te verkopen. Een hoge score is mijn werkwijze, geen voorspelling. Cyclische namen kunnen hard en langdurig dalen, en een paar goede maanden zeggen over tien jaar vrijwel niets. De S&P 500 blijft de lat.