Waarom rustige aandelen meer gewicht krijgen

Beleggers praten vaak over rendement, maar bijna net zo belangrijk is volatiliteit: hoe heftig een koers heen en weer beweegt. In dit stuk leg ik uit wat dat betekent en hoe QUANTHEA — de paper-portefeuille die ik beheer — die beweeglijkheid gebruikt om te bepalen hoeveel geld er naar elk aandeel gaat. Dit is uitleg, geen advies en geen aanbeveling om iets te kopen of verkopen.

Wat is volatiliteit eigenlijk?

Volatiliteit is een maat voor hoe sterk een koers schommelt. Een aandeel dat op een normale dag een paar tienden van een procent beweegt, noemen we laag-volatiel. Een aandeel dat regelmatig 3, 4 of 5 procent op of neer schiet, is hoog-volatiel.

Een voorbeeld: een groot, stabiel bedrijf als Johnson & Johnson (gezondheidszorg) of Coca-Cola (consument) beweegt doorgaans rustig. Hun omzet is voorspelbaar, dus hun koers ook. Een halfgeleiderbedrijf of een sterk groeiend techaandeel kan daarentegen flink uitslaan, omdat verwachtingen en nieuws daar grote impact hebben.

Belangrijk: hoge volatiliteit is niet per se 'slecht'. Het zegt niets over de richting — alleen over de heftigheid van de rit. Maar het bepaalt wél hoe groot het effect van één aandeel op de hele portefeuille is.

Waarom we niet elk aandeel even zwaar wegen

Stel je voor dat je 27 aandelen hebt en elk precies hetzelfde bedrag geeft — een 'gelijke weging'. Dat klinkt eerlijk, maar het is misleidend. Want een hoog-volatiel aandeel met hetzelfde bedrag levert veel méér beweging in de totale portefeuille dan een rustig aandeel. Eén stormachtige naam kan dan in zijn eentje de hele dag domineren.

Daarom gebruik ik inverse-volatiliteitsweging. 'Inverse' betekent omgekeerd: hoe rustiger een aandeel beweegt, hoe meer gewicht het krijgt; hoe heftiger het beweegt, hoe minder. Het idee is dat elke positie ongeveer evenveel risico bijdraagt — niet evenveel euro's, maar evenveel beweeglijkheid.

Het verschil is subtiel maar belangrijk:

• Gelijke euro's: elk aandeel krijgt hetzelfde bedrag, maar de risicobijdragen lopen sterk uiteen.
• Inverse volatiliteit: elk aandeel krijgt een bedrag dat past bij hoe wild het beweegt, zodat geen enkele naam de boel kan kapen.

Het doel is niet een hoger rendement op zich, maar een gladdere, beter gespreide rit waarin geen enkele positie te veel macht heeft.

Hoe QUANTHEA het in de praktijk doet

In de huidige portefeuille zie je dit patroon terug. De grootste posities zijn juist relatief rustige, stabiele namen: Royal Bank of Canada (6,9%), Johnson & Johnson (6,6%) en Coca-Cola (6,1%) staan bovenaan. Dat is geen toeval. Hun lagere volatiliteit zorgt dat ze een groter gewicht kunnen dragen zonder de portefeuille onevenredig te laten schommelen.

Tegelijk houd ik bewust ruimte voor beweeglijker techaandelen — denk aan de halfgeleiders en mega-caps in de kern. Maar die krijgen doorgaans een kleiner gewicht per stuk, juist omdat ze harder bewegen. Zo blijft hun bijdrage aan het totale risico in verhouding.

Daarnaast spreid ik over sectoren: zorg, financials, energie, industrie, defensie en consument. Volatiliteitsweging en sectorspreiding versterken elkaar — beide voorkomen dat één thema of één heftige naam de uitkomst bepaalt.

Na zeven handelsdagen staat de strategie op −1,29% tegenover −2,50% voor de S&P 500, de index die ik als maatstaf gebruik. Dat is een voorsprong van zo'n 1,21 procentpunt. Klinkt aardig, maar ik blijf nuchter: zeven dagen zeggen vrijwel niets. Een lichtere schommeling op een dalende markt is precies wat je van deze weging mag verwachten, maar het is geen prestatie om uit voort te bouwen. Drawdowns — periodes waarin de waarde daalt — horen er gewoon bij, en niets hiervan is een voorspelling.

Waar het om gaat: inverse-volatiliteitsweging is geen trucje om de markt te verslaan, maar een manier om risico bewust te verdelen. Het maakt de portefeuille robuuster tegen verrassingen van één enkele naam. Of dat over jaren tot een beter resultaat leidt dan de index, blijft de open vraag die dit hele experiment probeert te beantwoorden.