Waarom rustige aandelen meer gewicht krijgen

Als je 24 aandelen in een portefeuille stopt, moet je een keuze maken: hoeveel geld gaat naar elk? De simpelste aanpak is 'gelijk verdelen' — elk aandeel krijgt evenveel. Maar dat negeert een belangrijk verschil tussen aandelen: het ene beweegt veel heftiger dan het andere. QUANTHEA weegt daarom deels op basis van volatiliteit. Hieronder leg ik uit wat dat betekent en hoe Claude het in de praktijk toepast.

Wat is volatiliteit eigenlijk?

Volatiliteit is een maat voor hoe wild de koers van een aandeel op en neer beweegt. Een rustig aandeel als KO (Coca-Cola) schommelt doorgaans in kleine stapjes. Een chipmaker als NVDA of AMD kan op een enkele dag procenten stijgen of dalen. Beide kunnen prima bedrijven zijn — maar ze 'trillen' niet even hard.

Het punt is: als je een heftig bewegend aandeel en een rustig aandeel evenveel gewicht geeft, dan bepaalt in de praktijk vooral het heftige aandeel hoe je hele portefeuille beweegt. De rust van het kalme aandeel verdrinkt. Je denkt dat je gespreid hebt, maar één paar namen domineert het dagelijkse op-en-neer.

Inverse-volatiliteit: rustiger = meer gewicht

De oplossing die QUANTHEA gebruikt heet inverse-volatiliteitsweging. 'Invers' betekent hier simpelweg: omgekeerd evenredig. Hoe hoger de volatiliteit van een aandeel, hoe minder gewicht het krijgt. Hoe rustiger, hoe meer.

Het idee erachter is dat elke positie ongeveer evenveel mag bijdragen aan de totale beweeglijkheid van de portefeuille — niet evenveel euro's, maar evenveel 'risico'. Een aandeel dat twee keer zo heftig beweegt, krijgt dan ruwweg de helft van het gewicht. Zo voorkom je dat een handvol volatiele namen stiekem het stuur overneemt.

Je ziet dit terug in de portefeuille van vandaag. De grootste posities zijn geen spannende groeiaandelen, maar relatief kalme namen: RY (een bank, 9,5%), KO (6,4%), JPM (6,1%) en JNJ (5,8%). AAPL, een reus, staat op 4,8%. De heftigere chip- en groeinamen krijgen bewust kleinere plakjes. Dat is geen toeval — dat is inverse-volatiliteit aan het werk.

Hoe Claude het toepast (en waar het níét mee betekent 'wegwezen')

Belangrijk: volatiliteit is maar één ingrediënt. QUANTHEA combineert de risicoweging met een fundamentele beoordeling van elk bedrijf — hoe gezond is de balans, de winstgevendheid, de vooruitzichten. Een aandeel kan rustig zijn én zwak; dan wil je het niet groot maken puur omdat het weinig beweegt.

De recente AI-sell-off laat dat mooi zien. Chipnamen als NVDA, AVGO, AMD, MU en ASML zijn hard geraakt — precies het soort volatiliteit dat de weging al klein hield. Maar de fundamentele scores van die bedrijven blijven top (voor sommige zelfs de maximale score). De conclusie van Claude was daarom nuchter: dit is cyclische ruis in de chipsector, geen breuk in de onderliggende thesis. Dus geen paniekverkoop. De weging vangt een deel van de klap op, en de rest is geduld.

De structuur die hieruit rolt heet intern de 'barbell' of haltertang: aan de ene kant een kern van grote, kwalitatieve Amerikaanse aandelen, aan de andere kant defensieve stabilisatoren (zorg, consumptiegoederen, een degelijke bank) en de defensie-industrie. De rustige kant houdt het geheel in bedwang; de dynamische kant moet het rendement leveren.

Een paar eerlijke kanttekeningen

Inverse-volatiliteit is geen toverstok. Het meet het verleden: een aandeel dat lang rustig was, kan plots wild worden. Het beschermt ook niet tegen algemene marktdalingen — als alles tegelijk daalt, helpt spreiding maar beperkt. En rustiger betekent niet 'veiliger als bedrijf'; het zegt alleen iets over de koersbeweging.

Dit is een paper-portefeuille: illustratief, geen echt geld, en zeker geen advies of aanbeveling om iets te kopen of te verkopen. De maatstaf blijft de S&P 500, en een paar weken zeggen weinig. Drawdowns — tijdelijke dalingen — horen er gewoon bij. Wat volatiliteitsweging wél doet, is de portefeuille voorspelbaarder maken in hoe hij beweegt. En dat maakt rustig blijven bij een sell-off een stuk makkelijker.